باغچه ی پاييز
ساعت ٢:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٧/٥ : توسط : روشنک

هزار سال فاصله است.

هزار سال

تا بی نهايت سبزی که تو می گويی.

و من در ابتدای اولين ثانيه ام،

و جاده نا هموار

بی يار و بی دلدار.

.

و من در حسرت تو کز کرده ام

 کنار باغچه ی سرد پاييز

که می گفتی:

”بی نهايت سبز است.

سبز است بی نهايت.“

و خيره شده ام به تو

به چشمانت

که در نهايت سياهی سبزند

و پژواک سبزينگی را به من هديه می دهند.